SFinks

schoolkrant St. Franciscusinstituut voor verpleegkunde Leuven

Al meer dan 7 jaar gestopt

Ik ben een niet-roker en meerbepaald een ex-roker. 14 jaar heb ik zelf gerookt : van mijn 16 jaar tot mijn  30ste. Indertijd ben ik als puber beginnen roken vooral om mee te lopen met andere klasgenoten, om stoer te doen en om erbij te willen horen. Ik vond dat toen vooral COOL...

We stonden vaak voordat de school effectief begon 's mogens aan 'De Goeie Koop' (een kranten/sigaretten/snoepwinkel in de Parijsstraat) te roken.
Mijn beiden ouders rookten en wisten snel dat ik dat ook deed. Het werd me thuis niet verboden, integendeel. Zo kreeg ik bijvoorbeeld voor mijn 17de verjaardag een tabaksdoos en een 'zippo' kado (nvdr : een bekend merk van benzine-aanstekers).
Roken had voor mij ook iets familiaals, een zekere gezins-gezelligheid. Na het avondeten werd steevast de assenbak op tafel gezet en iedereen rookte een sigaret. Dat was een doodnormale zaak bij mij thuis.

Tijdens mijn opleiding van verpleegkunde kenden de mensen mij als een echte roker,  als die kerel met zijn gerolde sigaret achter zijn oor. Ik was zelfs zo behendig geworden dat ik met één hand een sigaret kon rollen, vooral handig tijdens het auto rijden.
Elke roker kent ondertussen wel de gezondheidsrisico's verbonden aan het roken, maar voor mij bleef dat een ver van mijn bed show. Toen ik begon te werken in het UPC Sint Jozef te Kortenberg, mocht er binnen in het ziekenhuis nog gerookt worden. Ik rookte zelfs samen met patiënten in de livings. Na de briefings een sigaretje roken in de verpleegpost was een heel normale zaak. Nu zou  dat 'NOT DONE' zijn, zelfs ondenkbaar.

Vanaf mijn 27ste ongeveer kwamen de eerste pogingen om te stoppen, weliswaar zonder veel succes. Dan eens 3 dagen, dan eens een week. Langer dan 2 weken lukte mij toen niet. Telkens met goede voornemens begon ik eraan, maar echte doorzetting hierin kon ik niet aan de dag brengen. Ik denk dat ik op dat moment niet voldoende wilskracht of motivatie had om echt te stoppen. Het proces van 'ik stop met roken' had nog tijd nodig om echt te rijpen.

September 2006, op mijn 29ste dus, ging ik samenwonen met mijn vriendin - met wie ik ondertussen getrouwd ben- op een appartementje en we besloten om niet binnen te roken (mijn vrouw rookte toen ook). We woonden op de 2de verdieping en er was geen lift. Het zorgde er na verloop van tijd voor dat ik de laatste sigaret voor het slapen gaan liet vallen. Ik wou niet in mijn pyjama buiten gaan staan om te roken.

Gaandeweg rijpte het proces om te willen stoppen. Ik ontdekte bij mezelf dat er altijd wel een reden was om niet te stoppen met roken, of om het stoppen met roken uit te stellen.
We hakten de knoop door en besloten uiteindelijk om vanaf 1 januari 2007 niet meer te roken.

Enkele dagen voor de bewuste datum werd ik ziek. De meeste rokers zullen zich erin wel herkennen dat als men zich echt misselijk, koortsig voelt enz..., de goesting om te roken dan eerder afwezig is en het je ook veel beter lukt om niet te roken in die dagen. Vanaf het moment dat je je iets beter voelt, dan is die drang moeilijker te weerstaan.

Ik was dus echt ziek en had geen goesting om te roken. Ik dacht bij mezelf :  'Waarom zou ik nog enkele dagen wachten om te stoppen met roken. Ik voel me nu toch te ziek, waarom probeer ik niet door te bijten en stop ik vanaf nu? Mijn sigaretten zijn trouwens toch op. Ik ga geen nieuwe meer halen'  Zo gedacht, zo gedaan.
Op 31 december voelde ik me genezen en we nodigden vrienden uit om samen met ons op het appartementje oudjaar te vieren. Mijn vrouw ging om kwart voor twaalf nog een sigaretje roken buiten en gaf haar pakje sigaretten af aan onze vrienden, die zelf niet rookten.

Die eerste dagen/weken waren best wel moeilijk. Roken is nu eenmaal een verslaving, waar je tegen moet vechten om er vanaf te geraken. Er zijn verschillende momenten dat ik op punt heb gestaan om sigaretten te halen, maar ik heb er niet aan toegegeven. Mijn intrinsieke motivatie was nu wel groot genoeg. Op zulke moeilijke momenten kon ik mezelf steeds overtuigen, konden mijn gedachten mijn gevoelens even overstemmen, zo van 'ik besef dat ik nu dolgraag een sigaret zou willen roken, maar ik ga dat toch niet doen. Hoe moeilijk ik het soms heb, ik ga niet toegeven. Ik wil echt niet toegeven.'  Mentale wilskracht dat is hetgeen mij geholpen heeft en mezelf proberen af te leiden op moeilijke momenten. Niet allerlei vervang-middeltjes zoals nicotine-kauwgum, of andere surrogaten. Al besef ik goed dat deze hulpmiddeltjes voor sommigen wel heel zinvol kunnen zijn.

Door te stoppen met roken, merkte ik hoeveel sigaretten ik rookte uit pure gewoonte : Als ik mijn huis/appartement uitstapte, voor ik de deur van het werk binnenstapte, telkens ik in mijn wagen stapte. Als ik uit mijn auto stapte. Tijdens de koffiepauzes op het werk, tijdens de reclame van een programma op TV, op café tijdens het uitgaan enz... Er waren maar 3 momenten waar het echte verlangen naar een sigaret bij mij de kop op stak : na het eten, op het moment dat ik besefte dat mijn sigaretten op waren en na het vrijen... Eigenlijk waren dat de enigste momenten dat ik echt naar een sigaret verlangde.

Ook ontdekte ik dat roken voor mij iets sterk  'sociaals' had. Tijdens de avondlessen van de specifieke lerarenopleiding (de vroegere D-cursus) ging ik bij de pauzes steeds mee met de rokers naar buiten. Niet om te roken -want ik was al gestopt - maar voor het contact, het sociale gebeuren dat erbij gepaard gaat. Als een roker een andere roker ziet roken en deze 2 kennen elkaar, dan gebeurt het bijna automatisch dat de andere roker ook een sigaret opsteekt.

Denk maar eens na over volgende uitspraak: 'Als het aansteken de aansteker aansteekt, dan steekt de aansteker het aansteken aan'

Na ongeveer 3 maanden, was het ergste achter de rug. De drang naar een sigaret, de zogenaamde craving nam niet meer de bovenhand. Waar ik vroeger echt verslaafd was en een sigaret MOEST roken, ben ik nu tevreden dat ik NIET MEER HOEF te roken... Ik kan het alleen maar omschrijven als een bevrijding. Dat besef heb je niet als je verslaafd bent, als je bij momenten 'slaaf' bent van je sigaret.

Als ik op de dag van vandaag sigarettenrook gewaar word, dan kan ik dat best nog lekker vinden, maar ik heb er geen enkele probleem mee om nee tegen de sigaret te zeggen en dit ondertussen al meer dan 7 jaar.
Het is nooit te laat om te stoppen met roken en een poging die mislukt, is daarom nog niet persé een stap terug. Soms heeft het proces tijd nodig om echt ten volle te rijpen. Ik zou zeggen blijf proberen, de aanhouder wint. Het is absoluut de moeite waard.

 
 

Betrouwbare bronnen?

sfinks_logo.png
Sint-Franciscus_logo met adres.jpg

Copyright © 2013. Alle Rechten Voorbehouden.